Als Tarantino's Death Proof al ergens over gaat, dan is het over Kurt Russel in de rol van Stuntman Mike. Een Hollywood stuntrijder die niet meer aan de bak geraakt en (uit frustratie?) vrouwen het hoekje om helpt met een speciaal geprepareerde (death proof) auto.
"It's better than safe. It's death proof"
De film bestaat uit twee delen die nauwelijks gerelateerd zijn. Het eerste speelt zich af in Austin, Texas rond de vriendinnen van een wiet-rokende losbol annex locale radio-persoonlijk die te boek staat als Jungle Julia. Een vrolijke bende die zich nietsvermoedend in het vizier van Stuntman Mike en zijn death proof Chevy Nova werkt in een plot dat traag op gang komt maar zich dan razendsnel naar een hoogtepunt werkt. Die climax is trouwens nogal grafisch. Gevoelige kijkers zijn gewaarschuwd. In deel twee duikt onze gestoorde hoofdrolspeler op in Tenessee, waar hij een willekeurige groep jonge vrouwen viseert die meewerken aan een filmproductie. Alleen zijn die niet noodzakelijk minder gek dan hijzelf. Twee ervan zitten zelf in het stuntteam. Mike heeft inmiddels een death proof 1968 Charger. Het autogekke vrouwvolk is net bezig met een testrit met een witte 1970 Dodge Challenger (die niet toevallig identiek is aan het exemplaar uit Vanishing Point) als hij de confrontatie aangaat. De girls zijn evenwel geen katjes om zonder handschoenen aan te pakken en besluiten tijdens een rustpunt in de briljante achtervolgingscène de rollen om te draaien.
Death Proof was allesbehalve een bioscoopsucces. Terwijl we weten dat het gebrek aan een verhaallijn daarvoor toch geen hinderpaal is. Het is wél een echte Tarantino. Met een interessante soundtrack, oeverloos gebabbel dat doorspekt is van de nodige f-woorden, vrouwen die hun mannetje staan, hotpants en de beste kleurenschakeringen uit de seventies. En de compositie van elk shot is kunst... Tarantino shuwt er ook niet van terug stijlen te mengen... ruis op het beeld, zwart-wit en hevige kleuren wisselen elkaar af. En de achtervolgingscène is bijzonder goed uitgewerkt. Het moet één van de beste uit de geschiedenis zijn. Een heroïsche strijd tussen een mat-zwarte Charger en een witte Challenger... het is muscle car heaven.
